Libro “En Galego, agora e sempre”.

En outubro de 2015, presentábase o libro “En Galego, agora e sempre” da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística. Nel recóllense as mandas testamentarias dun cento de ourensáns, entre os que figuran escritores, historiadores, investigadores ou representantes políticos, entre outros.

Portada libro EGAES
Portada do libro “En Galicia, agora e sempre.”

A Directora de Cine, Xudit Casas, tamén colabora no libro co seguinte texto:

“Co galo destas verbas, cavilei moito sobre a miña evolución cos idiomas. Lémbrome de cativa aturar mofa por tentar falar en galego, tamén do lado oposto, mesmo a día de “huxe”, porque ando sempre a morar entre diversas terras.

E por “iso”, que como amante da miña terra e idiosincrasia, da miña paixón pola comunicación, acho que o fin último de toda relación é o entendemento mutuo. Na miña experiencia persoal, tento traballar o respecto e a tolerancia, a miña derradeira decisión foi -e será- falarlle a persoa que teño diante na lingua que ela escolla, sempre que a coñeza, aínda que sabemos que, sen termos a mesma linguaxe, dúas ou máis persoas vanse entender entre elas, se así o desexan.

Sempre adorei a lingua veciña, a portuguesa ou, o galego da costa occidental, con ese fermoso seseo e gheada, non acado en comprenderes o uso destas -e outras- fermosas ferramentas comunicativas como ataque de exclusión e, máis, cando temos sona de ser un pobo xeneroso, solidario, acolledor e hospitalario.

Ora que, como crente na autocrítica, aproveito este manifesto para pedirlle á xente que, o galego, a lingua do noso pobo e familia, sexa máis inclusivo. Como galega, a nosa sociedade e, por ende, a nosa lingua -máis ou menos reintegracionista, ó gusto de quen le- segue a servir ás correntes patriarcais que se impoñen nun mundo onde se antepoñen cousas banais antes ca Natureza -humana, animal ou vexetal-. E, por “iso”, que a miña última arela é trocar e, que a miña lingua, sexa paterna, mais tamén materna.

Onde as mulleres galegas poidamos sentirnos parte desa cultura a que desexo pertencer. Emporiso, hai que traballar e mudar costumes moi arraigadas, tanto mulleres coma homes. É un camiño arduo e, polo que se atinxe, moi lonxano. Con moita tristura, semella que non vivirei para ver ó remate deste vieiro, a non ser que vós e nós queiramos.”

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s